Ben bu yaşta bu kadar eksilmemeliydim. İçimde hâlâ hayata tutunmak isteyen bir taraf varken, hayat en güzel hislerimi usulca aldı. Biraz neşe, biraz huzur, biraz da “ hiç düşünmeden yaşayabildiğim” günler düşmeliydi payıma... Ama hayat sanki en çok ihtiyaç duyduğum şeyleri benden sessizce uzaklaştırdı. Önce içimdeki heyecanı söndürdü, sonra “ bir gün her şey düzelir” diye kurduğum hayalleri tek tek elimden aldı. Şimdi aynaya baktığımda gençliğini yaşayan değil, gençliğini taşıyamaya çalışan biri görüyorum. Ve en zor yanı da şu... Artık hiç birşeye büyük cümleler kuramıyorum; sadece olsun diyorum. Ama kimse bilmiyor, insan bazen en çok sustuğunda kırılıyor.
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.