Sonray
@Sonaytelgrafhane
İnsan istediğini yapabilir ama ne istediğini isteyemez. ~A.S.
Kasımda ileriye bakmaya çalışmak
Kasımda ilkokulda kalmış.
Sınırdaki baykuşun kalemi
Dünya diyorlardı
114 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Son sayfası, son sayfası bilmem neden koparılmış
Çok aradım bu sayfayı yazık hiç gören olmamış
Herkes gönlünce yazsın bu sayfayı
~Yeşim
Reklam
Kim olduğumu bilmiyorum, unuttum diyemem hiç doğru düzgün bilemediğimi de söyleyemem, öğrenebileceğimi de sanmıyorum ama bu hâlde bir bedenle sağlıklı yaşamak mümkün mü? (Belki yaşamak zaten bilineceği olmamasını kapsadığı takdirde nefes veriyordur) Akıl sağlığını da hesaba katıyoruz, eksik fatura çıkıyor sonra. Diyorlar ki huzurlusun işte, yediğin önünde yemediğin önünde (arkandayı boşladık) ama huzurla aklın sağlığını bağlayamıyor bu zihin. Eğer benlik bilinseydi daha mı kolay olurdu sanki avuntusu kapacak şimdi ortalığı o sebepten toz olup uçası var iradenin.
-akışlar hep böyle bozuluyor
Beni yerden yere vurmayın yıllar •~~•~
Ne bu şimdi? Ne için bütün bunlar? Olacak şey mi! Böylesine anlamsız ve iğrenç olabilir mi hayat? Hayat bu kadar anlamsız ve iğrençse, o zaman niye ölünüyor; hem de acılar çekerek?
Bir yanlışlık vardı bu işte.
“Belki de sürdürdüğüm yaşam, sürdürmem gereken yaşam değildir?” düşüncesi takıldı aklına birden. Ama hemen sonra, “Her zaman gerekeni tam gerektiği gibi yapmış benim gibi biri nasıl olur da sürdürmesi gereken yaşamı sürdüremez?” diye geçirdi içinden ve yaşam-ölüm gizeminin biricik çözümünü, olmayacak bir şeymiş gibi kafasından uzaklaştırdı.
“Peki şimdi istediğin nedir? Yaşam... yaşamak?.. Nasıl bir yaşam? Mahkemede mübaşirin, ‘Yargıç geliyor!’ diye bağırdığı zamanki gibi bir yaşam mı?” Birkaç kez içinden, “Yargıç geliyor... Yargıç geliyor...” diye yineledi, sonra öfkeyle bağırdı: “Al işte geldi yargıç! Ama benim ne suçum var? Niçin bütün bunlar?” Ağlamayı kesti, yüzünü divanın arkalığına dönerek hep aynı soruya yanıt aradı: “Bütün bunlar niçin? Bu dehşet niçin?”
Sayfa 71
Ölmem ya da yaşamam neye gerek?Yaşamak Gerek
Puan vermedi
Bir hikaye kahramanının ya da karakterinin, bir efsaneleşmiş gerçek tanınmış kişinin, sıradan bir insanın ve gerçek (?) öznenin (senin/sizin) ölümü hakkında paralel ve asimetrik dağılan düzleminde toplumun ağır görünür ya da görünmez etkisinin yayıldığı oldukça olağan bir durumun yani ölümün oldukça olağan bir anlatısıyla karşılaşıyoruz kitapta. Hemen ansızın ölmek üzerinden değil bu, doktorların laf salatası yaptığı hastanın ölünceye dek boğazından geçirmeyi hedeflerine koymayı düşündükleri türden. Vakit belirsiz ama yakın olduğu kesin. Ivan İlyiç hayatına bakıyor, tüm yaşadıklarına... Ama bir dakika, yaşamak söz konusu ölümken fazla kaçmadı mı? (İtirazım Var, Müslüm Baba'dan iyi gider) Hem... Gerçekten yaşamış mıydı? Oldukça işinde usta, titiz bir yargıcın yüzeyde hiç sorunu olmayan bir hayatı var, öyle değil mi? En azından herkes tarafından bilinen bu. Kitap öyle acımasız bir başlangıç bölümü sunuyor ki aklımda kalanlar olarak ilk karakterin toplumdaki kimliği geliyor, eh tabi bu benliğini de yontuyor. Üçüncü kişi anlatımın tanrısal bakışına kapılmam beni de hikayenin hem dışına hem de birebir içine dahil etti, Ivan İlyiç olurken bir baktım ki o çekilmez aile üyelerinden herhangi biriyim, düşüncesi bile korkunçtu ama işte kitap, düşüncesini akla getirdi ya işte orada hakkını vermek lazım; okuduğum zaman düşünmeye özellikle de empatiye itmesini ki bunu da dolambaçlı yollardan yapmıyor, tekniği falan diye bir yerlerde geçiyor mu bilmem ama anladığım kadarıyla yaptığı yalnızca iyi bir gözlem ve objektif bakış açılarının hakiminde karakterleri görmemizi sağlaması.
Gaius'un (Sezar'mış) ölümlü olmasına tümdengelimle bahseden yerde Ivan İlyiç kıyasa geçiyor tıpkı cenazesinde en yakın dostu dediği kişinin bile yaptığı gibi (Ölen ben değilim, şükrü).
"Gaius hiç