Songül Demirci
@Songuldd
57 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kahramanımız Vidar, eski yazlık evlerinin numarasını bulur ve öylesine aramaya karar verir. Karşısına yıllar önce ölmüş babası çıkar. Her gün arar ama yazlık evde zaman hep aynıdır, 17 Haziran 1986.
Vidar, çocukluk haliyle konuşmaya ve o gün yaşananları hatırlamaya çalışır.
Schulman, Önceki romanlarında olduğu gibi burada da hafızanın güvenilmezliğinden, çocukluk travmalarından, ebeveynlerin yıkıcı davranışlarından bahsetmektedir. Özellikle 3 kitabını da yakın zaman aralıklarıyla okuyan biri olarak kitaplarının genel olarak bu çerçevelerde dolaştığını söyleyebilirim. Özellikle "Hayatta Kalanlar" kitabıyla birçok ortak teması var. Çocuklukta yaşanan bir olayın hayatı etkilemesi, kişinin olayı unutması veya farklı hatırlaması, yazlık ev motifi, geçmiş ve bugünün iç içe geçmiş anlatımı, parçaların yerine oturduğu bir finalle sonlandırılması bakımından kitaplar birbirine benzemektedir.
Kitap, ilk kez 1881 yılında yayımlanmış ve yazar bu kitabında toplumsal sınıf farklılıklarını, kişisel gelişimi ve insan ilişkilerini ele almıştır. Toplumun sınıf ve statü anlayışına yönelik eleştirel bir bakışı da içerir.
Amerika'da çiftçilik yaparken arazilerinde demir çıkmasıyla birdenbire zengin olan bir ailenin Fransa'ya giderek statü atlatma çabasını ve bu ailenin kızı Esmeralda'nın kimliğini koruma çabasını anlatan kitap insanları dış görünüşleri ve sosyal konumlarıyla değil, karakterleriyle değerlendirmek gerektiği mesajını verir.
Namık Kemal'in 1880 yılında yayımlanan Cezmi adlı romanı, Türk edebiyatının ilk tarihî romanı olarak kabul edilir. Yazar, bu eserinde Osmanlı tarihinden bir dönemi konu edinirken milliyetçilik, kahramanlık, vatan sevgisi ve özgürlük gibi düşüncelerini de romanın merkezine yerleştirir.
Tanzimat Dönemi yazarlarından biri olan Namık Kemal'in, Cezmi aracılığıyla hem tarih bilinci oluşturmayı hem de okuyucuda millî duyguları güçlendirmeyi amaçladığı görülmektedir. Bu sebeple de kitap sadece tarihi olayları anlatan bir roman değil, aynı zamanda Namık Kemal'in vatan, millet ve özgürlük konusundaki fikirlerini yansıtan ideolojik bir eserdir diyebiliriz.
Kitap, bir babanın yaşam öyküsünü anlatmanın ötesine geçerek toplumsal sınıf, kimlik, eğitim ve aidiyet üzerine derin bir sorgulama sunar. 1983 yılında yayımlanan ve yazara Prix Renaudot Ödülü'nü kazandıran eser, yazarın babasının ölümünden sonra kaleme aldığı otobiyografik bir anlatıdır.
Kitap, sıradan bir insanın yaşamını merkeze alarak evrensel bir hikâye anlatmayı başarır. Yazar, bireysel anıları toplumsal bir incelemeye dönüştürürmüştür. Kısalığına rağmen derin etkiler bırakan eser, modern Fransız edebiyatının en önemli otobiyografik anlatılarından biri olarak kabul edilmektedir.
Veronika, dışardan bakıldığında kusursuz bir hayata sahipmiş gibi görünen bir kadındır. Ancak hayatın monotonluğundan, her günün birbirinin tekrarı olmasından ve gelecekte de hiçbir şeyin değişmeyeceğini hissetmesinden ötürü derin bir anlamsızlık ve varoluşsal sancı yaşar ve intihara kalkışır.
Gözlerini açtığında, akıl hastaları için sert ve kasvetli bir sığınak olan Villette Hastanesi'ndedir. Doktoru, kalbinin haplar yüzünden geri dönülemez şekilde hasar gördüğünü ve yalnızca birkaç günlük ömrü kaldığını söyler. İşte kırılma noktası burasıdır: Öleceğini kesin olarak bilen Veronika, ilk kez gerçekten yaşamaya başlar.
Kitabın melankolik ismi basta farklı düşündürse de aslında yaşama dair bir övgüdür.
