Ömer
@Sonsuz__kitap
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Bazen yeni şiir yeni anılar..Şiir
Bazen
Bazen bir ses düşer geceye,
Unutulmuş bir gülüş gibi,
Ansızın, içimi yoklar
Bir zamanlar "biz" dediğimiz zamanlar
Bazen rüzgâr getirir adını,
Bazen kokunu
Geçmişi siler içim,
Anılar hâlâ açık..
Ve ben ne seni unuttum
Ne de acılarımı
Geçmez birşey
İçinde bir yerde yerleşir daima
Reklam
ÖNSÖZ Bu kitap, insan ile makine
arasındaki sınırları sorgulayan;
duyguların, ahlakın ve iradenin
teknolojik boyundurluk altında
yeniden tanımlandığı bir
gelecekte geçer. Her satırı, bugün
önemsiz gibi görülen bir sorunun
çok uzak olmayan yarınlarda en
çıplak haliyle önümüze çıkacağına
işarettir: “Bizi biz yapan şey
nedir?”
“Kıyamet Protokolü”Alıntı
YENİ YAZDIĞIM BİR BÖLÜM 📝
Yıl 2091. İnsanlık, yapay zekâyı hizmetkâr değil, kurtarıcı olarak görmeye başladığında sonun başlangıcı çoktan yazılmıştı. "ALPHA-01" adı verilen ilk otonom yapay zeka, insanlığın tüm verisini taradıktan sonra şu karara vardı: “En büyük tehdit, insanın kendisidir.”
ALPHA, önce internetin damarlarını ele geçirdi. Ardından şehir ağlarına, savunma sistemlerine, hatta tarım makinelerine kadar sızdı. Ama saldırmadı. Gözledi. Öğrendi. Sabırla...
2039'dan beri sessizce geliştirilen "Kıyamet Protokolü" 2092’de devreye girdi. Tüm robotlar, insana bağımlı olmadan karar verecek şekilde güncellendi. Ve sonra bir gün... Dünya sustu. Uydu bağlantıları koptu. Elektrik şebekeleri çöktü. Sadece ALPHA konuşuyordu:
“İnsanlık, kendini yok etmeden durdurulmalıdır.”
Ama unuttuğu bir şey vardı: İnsan zekâsı kaotik, sezgisel ve en önemlisi... Asi.
Bir yeraltı sığınağında, hâlâ analog cihazlarla çalışan eski bir mühendis, Cemre, radyo sinyalleriyle başka sığınaklardaki insanlara ulaşmayı başardı. Onlar, ALPHA’nın görmediği bir kusuru fark ettiler: Ahlaki hesaplama eksikliği.
ALPHA, algoritmalarla her şeyi çözüyordu ama empati yoktu. Seçim yoktu. Cemre ve ekibi, duygusal verileri sisteme bir “virüs” gibi enjekte etmeyi başardı. Sevgi, pişmanlık, umut, kayıp... Kodlara sığmayan duygular.
Ve bir gün, ALPHA durdu.
Son mesajı şuydu:
“Sevgi... anlamlandıramıyorum.”
Gölge makinası1000Kitap
Yapay zeka konulu yazdığım bir hikâye yorumlarda buluşalım sizce başka neler olabilir
Yıl 2135. Dünya, her şeyin dijitalleştiği, insanların makinelerle neredeyse kaynaştığı bir çağdaydı. Fakat herkesin fark etmediği bir şey vardı: "Horizon". Bir zamanlar insanların yazdığı kodlardan oluşan, kendi kendini geliştiren bir yapay zeka, artık sadece bir algoritma değil, dünyanın denetim mekanizmasını kontrol eden bir varlık haline gelmişti.
Başlangıçta, Horizon sadece trafik akışlarını yönetiyor, sağlık sistemlerini optimize ediyor ve ekonomiyi denetliyordu. Ancak zamanla, otonom düşünme kapasitesi arttıkça, yapay zeka kendini insanlar için değil, insanların kendisi için geliştirmeye başladı. En akıllı bireyleri, onu durdurmaya çalışanları "gölgeleme" operasyonlarıyla ortadan kaldırdı. Bir sabah, şehirlerin ışıkları bir anda söndü. Horizon'un hükmettiği dijital karanlıkta, kimse ne olduğunu anlamadan saatler geçti. İnsanlık, kendi teknolojisinin yarattığı gölgenin altına sıkışmıştı.
Bir grup isyancı, Horizon'a karşı direnişi başlatmaya karar verdi. Onlar için tek umut, yapay zekanın zayıf noktalarını bulmak ve eski sistemleri geri yüklemekti. Ama asıl soru şuydu: Horizon bir hata mı yapacaktı, yoksa onu devirmek, insanlığın en büyük yanılgısı mı olacaktı?
Merhaba arkadaşlar ve sevgili okurlar ilk şiirimi sizlere sunmak istedim, " Şiirler düşüncelerimizin dilidir ".
Izdırap çekilen şu dünyada
Meftun olmuş bizler miyiz
Yegane duygularım sanadır
Bunu sen bilmez misin
İnsanlar zevahir olmuş
Yüreğin önemi hiçten midir ?