Az sessizlik, daha az ağrı, daha az insan. Biraz yeşil, biraz yüksek bir yer... yetecek, fazlasını isteyene ver Allah'ım fazlasını layığını ver... az susun herkes. yeter !
İnsanlar çocukken ve yaşlanınca küçücük şeylerden bile mutluluk damıtabiliyorlar. Yolun başında olmanın masumiyeti ve yolun sonunda olmanın umursamazlığı sanırım bunun nedeni. Bizim gibi çocukluk trenini kaçırıp yolu çoktan Ortalayanlar için gerçek mutluluk o kadar ulaşılmaz geliyor ki delirmemek için yapabileceğimiz tek şey yapıyoruz. Abartıyoruz!
Yalnız ve çok mutsuzum. işsizim,bir türlü anlam yükleyemedim hayatın ve günlerin içinde kayboluyorum. okumuşların ontolojik kaygı dediği komşumuz olan müezzin hanımının iman eksikliği dediği, annemin şımarıklık dediği, arkadaşların hiçbir şey demediği bir şey paramparça ediyor içimi.