Çok şeyi olan değil, çok veren zengindir. Bir şeyi yitirmekten korkan istifçi, ne kadar çok şeyi olursa olsun, ruhbilim dilinde yoksul ve yoksun kişidir. Ancak kendinden bir şeyler verebilen kişi zengindir.
Ancak bizde birey olma cesareti yoksa sevgiye asla erişemeyiz, çünkü ‘’sevgi, kişinin bütünlüğünü koruması koşuluyla birleşmedir’’. Sevgi, güvensizlik hissinden dolayı almak değildir; vermekle, neşenin, ilginin, anlayışın, şakalaşmanın ve üzüntünün, yani içimizde ‘’canlı olan tüm şeylerin ifadesi ve dışavurumuyla” başlar.