İnsan, öyle düşündüğü gibi hiçbir hayata dokunamıyormuş meğer. Teğet geçtiğin her yerde, kendine sapladığın sivri bir okla kanıyorsun. Geriye dönüp baktığında yalnız senin gördüğün soluk birkaç izin hüznü kaplıyor birikmiş kan cehenneminin üstünü. Anlatmaya davranıyorsun daha çok kanıyor, daha çok soluklaşıyor. Ölüm, yazılamamış satırların bize son tebliği.