Kader yolumuz bizi her zaman başarıya ve mutluluğa götürmüyor. Ancak o yolun bizi nereye götürdüğünü bilmekse, bize düşüyor. Ve son olarak hastalığın sevgisizlikten, şifanın ise her zaman sevgiden, şefkatten geldiğini çok daha iyi biliyorum. Sevgiyle yaşanacak nice günlere...
Zaten yara almadan bu dünyada yaşayabilmek mümkün mü? Ancak biliyorum ki insan bu yaralarla büyüyor, var oluyor. Varoluşun da, kayboluşun da altındaki imza hep bu yaralara aittir. Başarılar da, yenilgiler de bu yaraların eseri.
Evde yalnızım ama hayatta yalnız değilim. Yaşamayı, birilerinin gözündeki pırıltıyı, dudaklardan dökülen sevgi sözcüklerini ve insan denen bu muhteşem varlığı çok seviyorum. Beni hayata bağlayan çok şey var.