Saygı duyulma düşüncesi beni fazlasıyla korkuturdu. Bana göre "saygı görmek". Her şeyi bilen ve her şey gücü yeten biri beni görene, yüzümü bir avuç toz haline getirip beni ölümden beter bir utanınca mahkum edene kadar herkesin canını yakın bir hile ile kandırmak anlamına geliyordu. Benim "saygı" tanımam buydu.
Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum, ter içindeydim, onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu.
Mutluluk fikrimin diğer herkesin mutluluk fikri ile tamamen çelişmesinden korkuyorum. Bu korku beni tüketiyor, bazen geceleri kıvranmama, acı içinde inlememe, deliliğin eşiğine gelmeme neden oluyor. Mutlu muyum? Aslında küçüklüğümden beri insanlar sürekli şans bir olduğumu söylüyor ama bana sorarsanız cehennemde gibi hissediyorum, bana şanslı olduğumu söyleyenlerse benimkiyle kıyasanamayacak ve ölçülemeyecek kadar mutlu görünüyorlar.