"..Bütün tesellim saatimdi. Bu, babamdan kalma gümüş saatti. (...)
Zorları neydi? Bilmem. Herhalde onlarla hiç konuşmadığım için. Benim onların konuşmasına ihtiyacım yoktu ki. Saatim benimle konuşurdu. Ben saatimle konuşurdum. Birbirimizi seviyorduk. Başka bir üçüncü arkadaşa ihtiyacımız yoktu. (...)
Şimdi sen de benim saatim gibi bir şeydin. "İnsanın insandan bir saati olması da güzel bir şey," diye düşünmüştüm. "
Sayfa 58-59-60, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, "Gümüş Saat" Öyküsü·Kitabı okudu