... bir sandalyeye çöktü ve başını göğsüne eğdi. “Bizi bırakıp gitti, gitti," diye kekelemeye başladı, "bizi bırakıp gitti, bizim yanımızda sıkıldı. Şimdi bir parmak kadar yalnızım, yalnız!" diye birkaç kez tekrarladı ve her defasında da işaret parmağını ayırarak elini ileri uzatıyordu. O zaman Arina ona yaklaştı ve ağarmış başını, onun ağarmış başına dayayıp “Ne yapalım Vasya! Evlat, kesilmiş bir dilimdir. O kartal gibidir: Uçup geldi, gitmek istedi, uçup gitti; seninle ben ise bir ağaç kovuğundaki mantarlar gibiyiz, yan yana oturuyoruz ve yerimizden kımıldayamıyoruz. Senin için sadece ben hiç değişmeden kalacağım, sen de benim için öyle kalacaksın," dedi. Vasiliy İvanoviç ellerini yüzünden çekti ve karısına, hayat arkadaşına öyle sıkı sarıldı ki, gençliğinde bile ona böyle sarılmazdı: Derdini bir o avuturdu onun.