Herkes gibi yaşasaydım eğer,
yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi
avutmaya beni. Bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; bir
yemek lokantalarda; televizyon, halı,
masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya,
‘dar çevre yitikleri'nde önem kazanmaya...’ Şükrü Erbaş
Olanağı olsa da insanların yürekleri
konuşabilseydi dilleri yerine,
her şey daha yalansız, daha içten olurdu.
Aklı silmeli diyorum insan ilişkilerinden.
Yanılıyor muyum? Olsun.
Yanıldığımı biliyorum ya... Şükrü Erbaş