Sena Öztürk
@Ssena0ztrk
Öğrenci
Samsun
4 okur puanı
Mayıs 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir Yolculuktan Fazlası
Zaman Makinesi’ni okurken beni en çok etkileyen şey, Wells’in geleceğe dair hayal gücünü bugünden bakarak ne kadar ustalıkla kurguladığıydı. Hikâyede geçen zaman yolculuğu fikri heyecan verici olsa da, aslında alt metindeki insanlık eleştirisi beni derinden düşündürdü.
Eloi’ler ve Morlock’lar üzerinden çizilen gelecek tasviri, beni rahatsız eden bir sessizlik taşıyordu. İnsanlık olarak nereye evrilebileceğimiz fikri, kitabın asıl gücüydü bence. Kitabı kapattığımda, bir serüvenden çok bir uyarı gibi geldi bana hem zihin açıcı hem de biraz hüzünlü. İnsanlığın kalbi nereye evriliyor? Bence biraz bunu sorgulamalıyız.
Reklam
Belki de hepimiz içten içe bir “Veronika”yız.
Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığınızda hayatı bambaşka bir yerden görmeye başlarsınız. Paulo Coelho’nun Veronika Ölmek İstiyor adlı romanı benim için tam da böyle bir deneyimdi. Okudukça yalnızca Veronika’nın hikâyesine değil, kendi iç sesime de kulak vermeye başladım.
Veronika hayatından memnun değildi ama büyük bir trajedi yaşamamıştı. Her şey olması gerektiği gibiydi… ya da öyle görünüyordu. İşte en çok burada durdum. Çünkü ne gariptir ki, birçoğumuzun hayatı da böyle değil mi? Dışarıdan her şey yolunda görünürken içimizde sessiz bir boşluk yankılanır. Veronika o sessizliğe “yeter” dedi. Ve o noktada ben de kendi iç yolculuğuma başladım.
Kitap bana deliliğin bazen bir kaçış değil, bir uyanış olduğunu öğretti. Belki de "normal" olan, hissetmeden yaşamak; sorgulamadan devam etmekti. Veronika'nın gözünden hayatı tekrar izlerken şunu fark ettim: Ölümle yüzleşmeden, gerçekten yaşamaya başlamıyoruz.
En çok etkilendiğim cümlelerden biri şuydu:
"En büyük özgürlük, insanların ne düşüneceğini umursamadan yaşayabilmektir."
Bu sözü okuduğumda durup düşündüm. Kaç kere sırf başkaları ne der diye sustum, vazgeçtim, erteledim? O an anladım ki gerçek cesaret, başkalarının gürültüsünü susturup kendi sesini duyabilmekte saklı.
Veronika bana yaşamın değerini, her saniyenin ne kadar kıymetli olduğunu, kalbin ne zaman çarpıyorsa orada olmam gerektiğini hatırlattı. Belki de hepimiz içten içe bir “Veronika”yız. Ölmek istemiyoruz ama böyle de yaşamak istemiyoruz.
Eğer bir gün yaşamdan yorulursam, bu kitabı tekrar açacağım. Çünkü içinde sadece Veronika’nın değil, benim de bir parçam var.