Hume şöyle yazmıştı: "Biz, süreğen bir akış ve devinim içinde akıl almaz bir hızla birbirini takip eden değişik duyumların bir toplamından veya yığınından ibaretiz."
Jimmie kendindeki bu derin ve trajik benlik kaybının hem farkındaydı hem de değildi. (Bir insan ayağını veya gözünü kaybettiğinde, neyi kaybettiğini bilir, ama benliğini -kendini- kaybederse bunu bilemez, çünkü bunu bilecek bir "ben" artık ortalıkta yoktur.) Bundan dolayı bu konuda düşünsel bir sorgulamadan geçiremezdim