Reklam
çocukluk aşkı
mafya
geçmiş / günümüz
“ona dokunursan ölürsün”
Maroni ailesinin kahyasının kızı olan Amara, kendini bildiğinden beri Dante’yi seviyordu. On beş yaşında kaçırılıp işkenceye maruz kaldığında hayatı tepetaklak olmuştu. Onu kurtarıp her an gözetimi altında tutan Dante’yle aralarında kopmayacak bir bağ oluşmuştu.
Bununla beraber yıllardır kayıp çocuklardan sorumlu olan “Birlik” adlı örgütü indirmek, inandıkları şeylerin gerçek yüzünü öğrenmek ve ilişkilerini güvenli sürdürmeye çalışmak hiçte kolay olmayacaktı.
KALBİM PARÇALANDI
Bu şekilde bağ kuracağımı asla düşünmüyordum ve inanılmaz hissediyorum şuan..
Kitap zaman çizelgesine göre ilerliyor ve yaklaşık 200 sayfa geçmişi okuduk, sürekli küfrederek ve ağlayarak okudum..
Bu arada Amara’nın yaşadıklarını okumak tetikleyici olabilir, okumak isteyenlerinizin buna dikkat ederek başlamasını tavsiye ederim.
İlişkilerinin ilerleyişini ben çok sevdim, Dante’nin davranışları, cümleleri çok hoşuma gitti. Günümüz kısımlarında daha mafyatik olaylarla ilgilendik ki sürekli heyecanlı anlar yaşandı ve dinamiği hep yüksekti, bu yüzden sıkılmadım hiç ama favorim geçmiş an’larını okumaktı
Şuan seride favorim bu kitap oldu, sıra Cellat kitabında onu da çok merak ediyorum çünkü erkek karakteri bu kitapta gördük ve ilk sahnede bumm
arkadaşlıktan aşka
oyuncu & avukat
geçmiş / günümüz
yorumum
Kitabın dili çok akıcıydı, puntosu küçük kitaplardan korkarım ama bu gayet aktı ve çok samimi de başladı, ilk 100 sayfa sırıtarak okudum sürekli, sadece ikilinin arkadaşlığını değil ailecek yaşadıkları bağ’a da çok hakimiz ve bu çok samimi hissettirdi.
Geçmiş kısımları, çok küçük yaşlarından itibaren başlıyor zaten ve her an’larına şahittik resmen ama bu benim için başka bir hissiyata sebep oldu. Geçmişlerinde arkadaşlıklarını o kadar vurguluyorlardı ki, ilişkiye dönme ihtimalini düşünmek istemedim mesela, ki günümüz kısmında da Akgün değil ama Efla çok üstüne basa basa dostuz dostuz dediği için, ilişki kısmını okurken eksik hissettim.
Akgün’ü sevdim ama Efla’ya karşı nötr gibiyim, aslında sevimli tarafı var ama bencilce düşünceleri çok vardı, sadece düşünmeyip uyguluyordu da ve sinirlendiğim yerler oldu, geçmişte sürekli birbirlerini kollayan ikiliydiler ve bunu abarttıklarını düşündüm bir ara çünkü diğer arkadaşlarının hislerini önemsemeden davrandıkları anlar oldu ve üzüldüm buna.
Son 100 sayfa’yı çok sevdim hatta çok duygulandığım yerler oldu, sinirlendiğim yerleri unuttum ahahaaha Kitabın aile sıcaklığını ve arkadaşlığı çok güzel hissettirdiğini düşünüyorum. Güzeldi
Seri bitti ve inanılmaz duygulu hissediyorum şuan Lucian ve Slone benim en sevdiğim karakter özelliklerine ve iletişim özelliklerine sahipler ahahah sürekli laf sokmalı, atışmalı ve yalandan nefret beslenilen türden..
Gençliklerinde tanışıp, birbirlerini seviyorlar ama sonrasında yaşanan bazı olaylar onları uzaklaştırıyor. Bu da nefrete ve yıllarca süren düşmanlığa yol açıyor. Detayları öğrendikçe Lucian’a tokat atmak istedim. Yaşanan şeylerden sonra Slone’a karşı bambaşka ve daha iyi bir tavır sergilemesi gerekirken gereksiz bir hissiyata büründüğünü ve ikisininde yıllarının mahvetmesine sebep olduğunu düşünüyorum. Normalde yaşanan olaylarda her iki karakteri de haklı bulup inanılmaz üzülürüm ama bu sefer öyle olmadı. Slone takımındayım! NEYSE Kİ AKLINI BAŞINA GETİRDİKKK !!!
On üçüncü bölüm KAHKAHA ATMAKTAN GÖZLERİMDEN YAŞLAR GELDİ AHAJSJSJSJ o kadar boşluğuma geldi ki, inanılmaz keyifliydi gerçekten
Genel olarak serideki tüm çiftlerin bir arada olduğu sahneler ve Lucian’ın köpek gibi kıskandığı ya da korumacı tavra büründüğü sahneler favdı
Puan kırma sebebim de ilişkinin dışında gelişen olaylardan sıkılmış olmam, ilk kitapta da bunu yaşamıştım, yeterli miydi ? Fazla mıydı ? Bilmiyorum ama sıkıldım.
Son sahneler genelde kitaplarda kalbimin paramparça olmasından dolayı ağlarım ama bu seride iki ve bu kitapta o kadar pamuk gibi oldum kiii, verdiği keyiften ağladımm
