Çünkü günümüz kapitalist ne yazık ki yok etti. Ne kalbimizi ne de aklımızı tanıyoruz. Robotlaşan bireyler olarak, sahte duygular, sahte mutluluklar hatta sahte acılar yaşıyoruz.
Fark ettim ki, hayatım boyunca hiç kimsenin önceliği olmadım.
Hep sadece başkalarının boşluklarını dolduran kişi oldum... ta ki artık bana ihtiyaç duymayana kadar.