Lominoun Face
@Starlessnight_
2 okur puanı
Haziran 2026 tarihinde katıldı
O renkleri de kimsenin güneşe sahip olamamasını da seviyordu.Kimse güneşi bir şeye zorlayamaz,kimse güneşe kement atamazdı.İstersen bütün gün güneşe bağır,tehdit et,yalvar,küfret,güneş yerinden bir milim kımıldamazdı.Güneş neyse oydu ve aceleye getirilemezdi.
Sayfa 27 - Koridor Yayıncılık
Reklam
Hayatta aşktan üstün gelecek hiçbir şey bulmuyordu.İnsani duyguların en yücesi,en üstünü oydu, diğer bütün duyguların onun karşısında yalnızca susması ve bunu kabul etmesi gerekirdi.Dünyada büyük, sözü geçen, doğal ancak o vardı,onu yanında her şey sahte,temelsiz, varsayımsal kalıyordu.Bunlar sadece imkânsız değil; vahşi,yapay, doğanın zorlaması olarak kalıyordu.Ne kadar dayanılmaz bir ateş olursa olsun, verdiği acılar lezzet ve mutluluğu o kadar artırıyor,bizzat işkencesi bir mutluluk oluyordu.
Sayfa 347 - Koridor Yayıncılık
Ah, hayatından ne kadar iğreniyordu? Onun hiçbir zerresinde sevilecek, büyük, saygıdeğer bir şey görmüyordu.Köpek gibi başlamış,köpek gibi yaşamış ve köpekler gibi şimdi sürünmeye mahkûm olmuştu.
Sayfa 308 - Koridor Yayıncılık
Demek herkesin başkasında şikayet ettiği şey kendinde bulunabiliyor ve bunu fark etmeyerek başkalarında suçladığı şeyi kendinde hoş görüyordu.Ama niçin bunu onun yüzüne haykırmıyordu? İşte kendisi bunu haykıracak mıydı?
Sayfa 267 - Koridor Yayıncılık
Ah,aşk bile bu kadar saf ve beyaz aşk bile kendi kendini yok ederse, hayatta ne yapmalı,yaşamak için başka neye tutunmalıydı? İnsana o heyecanları,o yükselme ateşini,o şairaneliği verebilen aşk bile böyle kendi sonunu kendi getirirse niçin yaşamalıyd?
Sayfa 263 - Koridor Yayıncılık
Reklam