Bazen bir şarkı hatırlatır seni.
Öyle hiç yoktan var olursun,
tıpkı sevgin gibi.
Yalnız da değilsindir üstelik.
Derin bir özlem ve bolca hüzün vardır hep yanında...
Biriyle bir ilişkiniz olduğunda sanki ruhunuzun bir parçası onunla yaşamaya başlıyordu. Onun ruhunun bir parçası da sizinkiyle. Terk edilmek, sizdeki o parçayı geri istemesi demekti bazen. Başta sizin olmasa bile zamanla o kadar kendi parçanız haline gelir, öyle benimsersiniz ki yokluğu acı verir.
Vazgeçmek de affetmek de zaruridir.
Çünkü bu ikisi olmadan özgür sayılmaz insan.
Vazgeçmezse mecbur, affetmezse takılı kalır.
Ve şüphesiz bu bir felakettir.
Akıp giden zamanda kendini askıya almaya benzer...
Kimseye dokunamadan, karışamadan geçip gider