''..Annem ona sarıldığında o çoktan horlamaya ve uyumaya dalmıştı. Bıyıklarının arasından geçen nefesi dudaklarını zıplatıyor tıkalı burnundan bu homurtular duyuluyordu. Ama dünyadaki en güzel seslerden birisi buydu bizim için. Onun evde olduğunu ve orada uyuduğunu bilmek kadar güzel bir şey olabilir mi?...''
(Ahmet Suat Düzgün - Önce Babam Sonra Çinçin Öldü)