Metin Altıok’un kült eseri Bir Acıya Kiracı’yı bitirdiğimde elimde kalan tek şey, sadece güzel dizeler değil; aynı zamanda ruhuma çöken ağır ve gri bir duman bulutu oldu. Kitaba başlarken "biraz aşk, biraz duygu" bekliyordum ama karşılaştığım şey, aşkın çok ötesinde, adeta ölümle randevulaşmış bir zihnin dışavurumu gibiydi.
Aşk teması her ne kadar merkezde gibi görünse de, satır aralarında sürekli kendini hatırlatan bir ölüm ve veda hissi var. Hatta dürüst olmak gerekirse, bazı bölümlerdeki o aşırı hüzünlü ve kaderci hava, samimiyetten ziyade bir "formül" gibi hissettiriyor; insanı içine çekmek yerine bazen yorup uzaklaştırıyor.
Dizeler kuşkusuz estetik bir işçilik ürünü ancak bu kadar yoğun bir keder, şiiri bir noktadan sonra tekdüze bir hale getirmiş. Benim için bu kitap; güzel bir duygudan ziyade, insanın içini fazlasıyla karartan, dozajı biraz kaçmış bir hüzün yolculuğuydu.
Bir Acıya KiracıMetin Altıok · Kırmızı Kedi Yayınevi · 20223,340 okunma