Gokka ölü annesinin yanına oturdu ve başını iki elinin arasına alarak , acıtıncaya kadar dudaklarını ısırdı. Oysa , ne kadar çok ağlasa da acısına az gelecekti .
Tekrar vagona toplandılar. Artık ağlayan, inleyen pek yoktu , zaten buna güçleri de kalmamıştı. Çocuklar kıpırdamadan yatıyordu. Sözün kısası hayat gittikçe sönüyordu.