Çaresiz bedenlerde gezen kırık kalpler içerisinde var olan ruhlarımızın acı içinde kopan çığlıkları bastırmakta güçlük çeken bedenlerimiz birer birer hayatlarımızdan yaşantımızdan alışkanlıklarımızdan ayrılmak ne kadar acı verici olsa da bizlere yüklerimiz ağır geliyor olmalı ki birer birer hayattan kopup gidiyoruz bu fani dünyada tek gerçeğin ölüm olduğunu bir kez daha anladım bugün her şey rüya gibi gelse de gerçeklik algımı uykusuz her saatimde daha da kaybetsemde ölmek neydi nasıl hissederdi bunun bilincinde olmadan geçen aylar ve yıllarımız bu acılarımıza da gölge olacak mıydı bütün bilinmezlikle ve acılarla kavrulan bedenimizle omuzlarımıza verilen yüklerle dimdik ayakta durup sanki hayatımıza öyle birisi hiç gelmemiş gibi devam etmek zorundayız yarınlarınızın gelecek haftalarınızın aylarınızın senelerin derdine düşmeden bugünlerinizi yaşayın ölüm sizin planlarınızdan ve düşüncelerinizden daha çabuk davranıp sizi alaşağı edebilir peki siz buna şimdiki benliğinizde hazır hissediyor musunuz