Eğer etraf çok sessizse daha da kaygı verici oluyordu. Nefes alıp veriyor mu diye kulak kabartıyordum, kontrol ediyordum. Sabahları kapıyı açmak en ürkütücü işti, onu sağ bulup bulamayacağımı bilmiyordum.
Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ayrılan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendisinden mi? O denli yok ki, her boş ânı yokluğuyla dolduruyor.