Onsuzluk mu daha ağır, yoksa bu aşkı başlamadan bitirmek mi bilmiyorum. Yaşasaydık belki de ayrılırdık, onsuz yaşayamam desem bile her aşk bitebilir, kimlerin aşkı bitmedi ki. Ama yaşayıp ayrılmak hiç yaşayamamaktan çok daha iyi.
Ergen gibiyiz, ne çok arkadaş yitiriyoruz. Bir dönem yakınımızda olan arkadaşlarla çeşitli nedenlerle kopuyoruz. Kimi evlenip ya da boşanıp uzaklaşıyor, kimi ülke ya da kent değiştiriyor, kimiyle uyuşamadığımızı anlıyoruz, yerlerini yenileri alıyor. Sonra onlar da yerlerini yeni arkadaşlara bırakıyor. Kavgalar, küslükler, kıskançlıklar, çekememezlikler. İşin en acıklı yanı da gidenlerden pek iz kalmıyor geride.