Bu yollar benim, taşını, toprağını, havasını suyunu elbette ben bilirim.
Yurdumun dört köşesini adım adım yürüyenim ne sönecek içimdeki umudun tutkusu ne de ne de umudumdan vazgeçeceğim...
Bu yollar beni ilelebet ilerlettikçe, aydınlığa çıkacak kör karanlıklar. Beni benden eden ne bir sestir ne bir nefes. Ne korkarım kışından, soğuğundan
ne bir gölge gibi eğilirim
Ne bukalemun gibi renk renk.
Bana düşen uzunca bir temenni ve içindeki sonsuz umut...
Bu yollar benim, bu memleket benim, taşını, toprağını, havasını suyunu elbette ben bilirim.
Elbette yurdumun dört köşesini adım adım yürüyeceğim.
Ve söymeyecek içimdeki umudun tutkusu. Şükran DEMİRHAN