İnsanın kelimelere dökemediği, susup içine attığı ne varsa gözyaşına dönüşüp süzülüyor seccadeye. O an, hiçbir kelimeye ihtiyaç kalmıyor. O ağlayış bir sitem değil, bir sığınış. Bir kırgınlık değil, bir teslimiyet. Kimsenin tutamadığı elini, kalbinin en derininden gelen bir yalvarışla sadece Allah'a uzatıyor. Çünkü o kalp artık anladı ki; dünya sarmazsa Allah sarar, kimse duymazsa Allah duyar, kimse bilmezse Allah bilir.