Sümeyye
@SumSay
Halka güven duymayışlarını rasyonalize eden önderler iktidarı almadan önce halkla diyaloğun imkansız olduğunu öne sürerler ve böylece diyalog karşıtı eylem kuramını tercih ederler. O andan itibaren de -tıpkı egemen elitler gibi-halkı fethetmeye çalışırlar: Mesih haline gelirler. Manipülasyona başvururlar ve kültürel istila uygularlar. Oysa bu yoldan yani ezme yolundan, devrim, ya da en azından hakiki bir devrim yapamayacaklardır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Modernleşmeyle gelişmeyi birbirine karıştırmamak önemlidir. "Uydu toplum"daki kimi grupları etkileyebilmesine rağmen, modernleşme hemen hemen her zaman sunidir ve bundan yarar sağlayan da sadece metropol toplumdur. Gelişmeksizin sadece modernleşen bir toplum, dış ülkeye bağımlı olmayı sürdürecektir -birazcık, temsili karar yetkisi üstlense bile. Her ülkenin, bağımlı kaldığı sürece kaderi budur. Bir toplumun gelişip gelişmediğine karar vermek için kişi başına gelire dayanan kıstasların (istatistiksel biçimde ifade edildiklerinden bunlar yanıltıcıdır) ötesine geçilmelidir. Aynı şekilde ulusal gelirin araştırılmasına dayanan kıstaslar da yetersizdir. Temel ve belirleyici kıstas, toplumun "kendi için varlık" olup olmadığıdır. Değilse, diğer kıstaslar gelişmenin değil modernleşmenin göstergesidir.
Çocuğun düşüMüzik
Umudumuz, umudumuz yarındır; uçan gemiler alacak bizi.
Umudumuz, umudumuz gökyüzü; bulutlarıyla saracak bizi.
Bu nedenle her gelişme dönüşümdür, ama her dönüşüm gelişme değildir. Yeşeren bir tohumun içindeki dönüşüm gelişme değildir. Aynı şekilde, bir hayvanın dönüşümü de gelişme değildir. Tohumların ve hayvanların dönüşümleri, ait oldukları tür tarafından belirlenir; ve kendilerine ait olmayan bir zaman içinde meydana gelirler, çünkü zaman insanlara aittir. Yetkinleşmemiş varlıklar arasında insan, gelişen tek türdür. Tarihi, otobiyografik, "kendi için varlık" olarak dönüşümü (gelişmesi)kendi varoluşsal zamanı içinde gerçekleşir, asla bu zamanın dışında değil.
Çocuklar bir sevgisizlik ve baskı ortamında yetiştirildilerse, özgüçleri bastırılmışsa ve çocuklukları sırasında gerçek isyan yoluna giremezlerse, ya tamamen kayıtsızlığa sürüklenirler -otoriteler ve otoritelerin onları "biçimlendirmek"te kullandıkları mitlerle gerçekliğe yabancılaşırlar-ya da yıkıcı eylem biçimlerine katılabilirler. Evdeki hava okulda da devam eder; öğrenciler(Tıpkı evdeki gibi)doyum sağlamak için kendilerine yukarıdan dayatılmış kuralları benimsemek zorunda olduklarını kısa sürede keşfederler. Bu kurallardan biri, düşünmemektir.