SÜMEİ
@Sumeii
İhtimallerin olmadığı yerde umut yoktur.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Konuşulacak çok şey var be dedem. Ne kelimeler yetiyor seni anlatmaya, yokluğunu anlatmaya, hatıralarını anlatmaya bana yaşattığın her şeyi anlatmaya ne de ben doğru kelimleri bulabiliyorum. Yokluğunun 12. Günündeyim dedem. Ne sensiz bir günüm geçti ne de yüzümün doğru dürüst güldüğü. Güldüysem de gerçek sanmayın adostlar. Bu gülüşlerin altında çektiğim acılarım var. Çok erken gittin dede. Beni erken bıraktın. Ama biliyorum gittiğin yer huzurlu, güvenli. Çünkü sen bana hep huzurlu ve güvenli alan yarattın dünyada. Seninleyken olduğumdan daha güçlüydüm, senin yanında daha bir güvendeydim. O kollarını attığın an omzuma ben diyordum ki içimden "böyle dağ gibi dedem olduğu sürece ben hayatta yıkılmam." Ama sen o kollarını çektiğin an üzerimden ben yıkıldım sahiden. Böyle miymiş? Yakınını kaybetmek. Yakın göreceli bir kavram değil midir sahi? Kime göre neye göre? Benim yakınım değildi o, o direkt benim kalbimdi. Ben ona yakın diyemem ki o benim canımdı. Bir can vardır candan öte.. sen benim için öyleydin dedem. Canım dedem. Yokluğunun bu denli acıtacağını düşünemezdim kalbimi.
Yokluğunun 12. Gecesi, ve yine kulaklarımda yankılandı sesin. Bana seslenişin. Kokumu içine çekişin. Ellerinin bereketini özledim dedem.
Kalbimdesin, her zaman.
İçimi acıtıyor. Anneannemin boynu bükük bir şekilde dedemi beklemesi,
Kendi kendine "beni bıraktı adamcağız" diye mırıldanması içimi acıtıyor.
Dedemin hastanenin bir köşesinde soğuk ve dar odalarda yatıp iyileşip iyileşmeyeceği bile meçhulken umutla beklemesi ve ananemin onsuz ağızından bir lokma bile geçirmemesi içimi acıtıyor.
İçim yanıyor, dedemin ciğeri yanarken bile dik durmaya çalışması içimi yakıyor. İnanmak istemiyorum, bunların kötü bir kabustan ibaret olduğunu ve yine dedemin kollarına kavuşacağıma inanmak istiyorum.
İçim yanıyor, annemin yıllardır arkasında hissetiği babasının acısını kaldıramaması fikri içimi yakıyor.
Ben inanmazsam, annem inanmazsa, ananem inanmazsa kimse inanmazsa dedemin iyileşeceğine, o zaman niye göz yaşı döküyoruz? Umutla çaresiz bir şekilde niye bekliyoruz?
Ben inanıyorum dedem, sen atlatacaksın bunu da inşallah. Lütfen bizi erken bırakma, elimizi bırakma. Allah'ım nolur onu bizden bu kadar erken alma, onu bize bağışla!
