Kime sarılırsam sarılayım ,kimi kucaklarsam kucaklayayım ,kollarımı kime açarsam açayım sanki hep kendi kollarıma kavuşuyor ,içimde bir tuhaf bir boşluk ,sonunda hep kendime sarılıyordum . İçimdeki yalnızlık, boşluk ve gam hissini kimse söküp alamıyordu.
Oysa ölüm, insana açılan tüm kapıların sonsuza kadar kapanması demektir ve onca acıya rağmen hala hayatta kalmak, dünyaya katlanıyor olmak pastada bırakıyordu insanın ağzında.