Sumru.
@Sumrunuz
Tanrı'ya dua et.
Yok.
Lise.
Ankara.
Angara., 25 Eylül
27 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
10/10
2021 48. kitabı
“Bir Kahır İşçisi: Talip Apaydın”
(Osman Şahin’in Apaydın’ı anlatırken kullandığı bir tabir)
Son zamanlarda inceleme yazmaya çok vakit ayıramıyorum. Ancak Talip Apaydın’ı yeterince etraflıca ele almadığımı fark ettim ve kendisine değer verdiğim için, farklı kaynaklardan derlediğim bilgileri kendi yorumumla birleştirerek önce yazarın hayatına, ardından da eserlerine genel bir çerçeve çizmek istiyorum.
1926 yılında Ankara’nın Ömerli köyünde doğan Talip Apaydın, küçük yaşta annesini kaybeder ve son derece yoksul bir çevrede büyür. Eğitim hayatı bu yoksulluğun gölgesinde şekillenir. Köy okulunda yalnızca üç yıl eğitim alabilir; o dönemde birçok köyde eğitim zaten ilkokul üçüncü sınıfla sınırlıdır. (Nitekim o yıllarda 40.000 köyün yalnızca birkaç bininde okul bulunduğu ifade edilir.)
Bu belirsizlik içinde öğretmeninin yönlendirmesiyle Beypazarı Kaymakamlığının sağladığı yatılı eğitim imkânına yönlendirilir. Daha sonra 1938 yılında Türkiye’de köy eğitimine dair önemli bir kırılma yaşanır: Köy Enstitüleri kurulur. Apaydın, Eskişehir Hamidiye Köy Öğretmen Okulu’na kabul edilir ve eğitim hayatında yeni bir dönem başlar.
Bir röportajında bu süreci şöyle anlatır:
“Son derece yoksul bir köy çocuğuydum. Üstüm başım perişandı. Kaçmak istiyordum, kurtulmak istiyordum.”
Hayatının en büyük kırılması da burada gerçekleşir. Köyden, yoksulluktan ve üvey anneden uzaklaştığı gün, aynı zamanda hayatında ilk kez üç öğün yemek yediği gündür. Ancak bu sevinç kısa sürer; 10 Kasım 1938’de Atatürk’ün ölüm haberini alırlar. Böylece onun için hem en mutlu hem de en acı gün aynı ana denk gelir.
Daha sonra okul, Çifteler Köy Enstitüsü adını alır ve Apaydın burada Köy Enstitülerinin ruhunu içselleştirir. Bu dönemi şöyle anlatır:
“Eller beynin uzantısıdır. Eli çalışmayan, yalnız kafası çalışan
Sumru.
Emek kokuyor.
Reklam
"Pipi sütü istemiyorum(z)!!!"1000Kitap
Öncelikle başlığı merak ediyorsunuzdur. Bu cümle 4 yaşında bir kızın, ablasının öğretmenine kurduğu cümle. Olayı kısaca özetleyeyim size.
"-Sana dondurma almamı ister misin?
+İstemem.
- Aaa yemek de yemek istemiyorsun! Hasta mı oldun sen birtanem?
+Yemek yemek istiyorum. Dondurma istemiyorum. Onun içinde süt var. Süt istemiyorum.
- Hay Allah! Çok severdin sen dondurmayı? Hmm çilekli süt alalım o zaman?
+Ben çilekli süt istiyorum. İneğin sütünü istiyorum... Pipi sütü istemiyorum!"
Evet yanlış tahmin etmediniz. Çocuk dedesi tarafından tecavüze uğruyor. İnsan donup kalıyor. İster kitabı okurken isterse de o çocukları düşünürken bir şey yapamıyorsun. Elinden hiçbir şey gelmiyor sadece okuyorsun. Okuduğun halde donup kalıyorsun. Peki o çocuklar, bunu yaşayanlar neler yaptı diyorsun kendi kendine. İnsan en yakınına güvenemeyecekse kime güvenecek? Çocukları büyütürken yabancının yanına gitmeyin, yabancılardan çikolata almayın, onlardan uzak durun diyoruz. Ama bu kitapta bir amca kendi yeğenine çikolata vereceğim diyerek istismarda bulunuyor. Babalar, abiler, kardeşler(!)... Kitabı okumak benim için hiç kolay olmadı. Bu boyutta kitapları genelde iki üç güne bitiriyordum ama bu kitap 1 hafta sürdü. Devam edemiyordum yarım bırakıp biraz kafamı toparlamaya çalışıyordum.
Kitap Büşra'nın konuşması ile başlıyor sonra bir mağdurun veda mektubu ile devam ediyor. Sonra da Büşra'nın şehirlerde mağdurlarla, psikologlarla, öğretmenlerle, avukatlarla yaptığı görüşmeler. En sondaysa anket çalışması. Emek kokan bir kitap. Kitabın sonunda bir mağdur "anlatayım da başkaları bunu yaşamasın" dedi. İşte bunun için verilen bir emek var.
Neden çocukları seçiyorlar peki? Çünkü çocuklar konuşamaz zannediyorlar. Kimseye söyleyemez, daha küçük koruyamaz kendini. Ama zannediyorlar! İşte burada
Sumru.
Gece gece incelemen beni çok etkiledi.(
Reklam