Kimin gözlerine baksam, bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok başkasıyım diyor. Kimi sevsem, bu sevgiyle yarışacağı yerde benimle yarışıyor. Kim beni sevse, bu sevgide önce kendi yaralarını onarmaya çalışıyor. Sevgi bir eliyle çağırıyor, korku iki eliyle itiyor.
Umudum kalmadı artık; bu dünyada düşüncelerimi, beni, duygularımı gerçekten anlayacak birini bulmam imkansız görünüyor artık bana. Ama evimde duramıyorum yine de… Kendimi sokaklara atmak, insanlarla konuşmak, kendimi onlara anlatmak istiyorum. Dinliyor gibi gözüküp dinlemeseler de anlıyor gibi yapıp gerçekte anlamasalar da…