Korku kadar insanı endişeye sürükleyen bir diğer şey de umuttur.
Bir şey ummazsan korkmazsın da der Seneca.
Bugünü ıskalayıp geleceğe çengel atarak yaşayan iki duygudur korku ve umut.
Insan nedir?
En ufak sarsıntıda kırılacak olan
bir testi değil mi? Seni parçalamak icin büyük bir fırtınaya gerek yok, sana ne değerse değsin parçalamaya yeter de artar bile.
insan nedir?
Zayıf ve dayanıksız bir vücut, çıplak, doğal bir korunmadan yoksun, başkalarının yardımına muhtaç, talihin tüm
aşağılamalarına maruz kalmış bir varlık, kaslarını iyi çalıştırsa da karşısına çıkacak ilk vahşi hayvanın yemi ve avı, zayıf ve dengesiz maddelerden ibaret, dışa verdiği görünümde makul ancak ne sıcağa,ne soğuğa, ne de zahmete katlanabilen ama tembel
ve boşta kalınca da mahvolan, mağduriyetlerden korkan, beslenmezse zayıf düşen ama çok yiyince de çatlayan bir varlık. Kendi halini unutmuş da büyük fikirlere kaptırmış kendini..
Peki insan kimdir?
İnsan ölümlüdür. Yaşamın gelip geçiciliğinde havaya savrulacak bir küldür.
Sevdiklerinde küçümsediklerinde aynı külde eşitlenecekler.