"Tavana bakmayı severim, bu tavan da kendine baktırıyor, bayağı güzelmiş," dedi gülümserken.
"Ben de severim. Tavanlar bakmak içindir."
Devam etti: "Geceler düşünmek..."
"Kış üşümek..."
"Yollar gidilmek..."
"Hayat yaşamak..."
"İnsan ise," dedi duraksarken. Konuşmadı. Gözlerimi kapattım ve yarım bıraktığı cümlesini tamamladım. "İnsan ise sevilmek içindir."