"Böyle bir günde kimseye can sıkıntısı olmak istemem, Bora."
"Kime can sıkıntısı olduğun önemli değil." Bora birkaç adım daha yaklaştı ve aramızdaki mesafeyi kapatarak dirseklerime dokundu. "Bana can şenliği olduğun yetmez mi?"
"Yeter mi?"
"Yeter."
Neden onu aklımdan çıkaramıyor, neden durduk yere ağlıyor ve neden nefes almak istediğim zaman pencereyi açmak yerine fotoğraflarına koşuyorum?
Onu neden bu kadar özlüyorum?