İnsan kırdı ve kırıldı,
Sustuğunda bile içten içe çığlıktı.
Bir aynada kendine darıldı,
Yalnız hissederken, kalabalığa alıştı.
Düşler soldu, zamanla kayboldu,
Bir yara daha, içi karardı.
Herkes gitti o kaldı,
Kendi içinde bir boşluk bıraktı.
Bir gerçek söyleyeyim: Acımazlar, derin bir deniz olduğunu görenler dalgaya dönüşür. Düşünmeyen herkes düşüneceğini bildiği için seninle görüşür. İnce olan kolay kırılır, kıran kişi “Neden incesin?” Diyip darılır. Duygusal düşünürsen iyileşmezsin. Sürekli yaralanırsan iyileştiğini hissedemeden ölüp gidersin.