Sevda

Ölecek kadar acı çekiyor, gene de çocuklarından korkuyor. Çocukluğunda anne babadan kork, gençliğinde karından kocandan kork, yaşlılığında çoluk çocuğundan kork. Korkusuz gün yüzü yok insana.
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da...Evde olmak istemiyorum, ama her akşam eve dönüyorum. İşte olmak istemiyorum ama her gün işe gidiyorum. Bir şey beni hep dışarıya çekiyor. Hiçbir yere ait hissedemiyorum kendimi. Hiçbir eve, hiçbir aileye, hiçbir topluluğa.
İçinde acaba olan bütün cümleler karanlık.
Garson, getir oğlum hesabı, ben alayım. Ben ödeyeyim. Nasılsa bu ailede her şeyin bedelini en çok ben ödedim.
"Şu hayatta annem yok, babam yok, karım yok, kardeşim yok.. Bunca yokluk içinde var olmaya çalışıyorum."