İnsanlara olduklarından başka gözlerle bakmakta ısrar edişime içerliyordum.
Birçok şeylerin zannettiğimden daha ehemmiyetsiz, daha basit olduğunu görüp kendi heyecanımdan utanırım.
İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.
Gözleri kapalıydı ve ruhu kim bilir nerelerde, nerelerde dolaşıyordu?..
Dünyanın en basit, en zavallı, hatta en ahmak adamı bile, insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha mâliktir!..