S. D
@Svg_d
Kitaplar hayatımızı yaşama döndüren nefestir, bedenlere ruh verendir...
Belki de biricik mesele bu. Dünyanın bizimle birlikte kurulduğunu zannedip, kendimiz için sonsuz bir yaşam hayal etmek. Bu yüzden, bu kadar kalınlaştı derimiz. Bu yüzden dipsiz bir kuyuya dönmüş içimiz.
Ne kadar da küçükmüş meğer. Sığamadık yeryüzü sofrasına. Kibir denizinde boğulmuşuz da haberimiz yok. Değirmenimiz susmuş, unumuz bitmiş. Fırınlarımız da kararmış, kalplerimiz gibi.
Artık burnumuzda sıcak ekmek kokusu yerine kan kokusu var...
Şiir dizeleri tadında.
Birbirimizin hayatlarının içindeyiz. İstesek de istemesek de.
..............................
Birbirimizin hayatlarının içindeyiz. Bundan hiç haberdar olmasak da...
Kalplerimizdeki mührü fekketmenin zamanı çoktan geçmedi mi sizce?