Bir anlatının samimiyet derecesi filtresiz oluşuyla doğru orantılı mıdır? Alex, tüm dertlerini terapist divanında filtresiz anlatabilmeli elbet. Lakin bir okur olarak bu kadarına tanıklık yapmam gerekli mi? Kitapla ilgili yorumum sadece sorulardan ibaret olacak sanırım. Alex'in zihni kaç yaşına gelirse gelsin annesinin egemenliği altında ,tutsak bir zihin. Anne-babanın tutumlarının, davranışlarının bir yaşamı nasıl etkilediğini görebiliyoruz. Bir çocuk, bir ergen, bir yetişkin olarak bu yükün altında kalmaktan ve bu yükü üzerimizden atmaya çalıştıkça, bu tutsaklıktan kurtulmanın mücadelesini verdikçe başta kendimiz olmak üzere hayatımıza dahil ettiğimiz veya bir şekilde hayatımıza dahil olan insanlara neler yaşattığımızın resmini de sunan bir kitap. Ve böylesi filtresiz bir anlatımın "çarpıcı, cesur, baş döndürücü" olarak nitelendirilmesi elzem mi? Bilemedim. Bana fazla gelen bir okuma oldu.