S. D
@Svg_d
Kitaplar hayatımızı yaşama döndüren nefestir, bedenlere ruh verendir...
Keder her zaman mutluluktan daha çok saygı görüyor, başkalarının acısı, kendi acısıyla avunmak isteyenlere için için iyi geliyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Acaba...
................ aldatıldığını hissettiği için mi bu korkuyla tanışmıştı, yoksa korktuğu için mi aldatılmıştı?
Taziyenin kısası mümkünse de hiç olmaması makbüldür.
Tedirgin kalabalıklarıyla gidenin boşluğunu doldurabileceklerini sanıyor olmalıydılar. Dolduramazlardı. Ancak gürültüleriyle acının sesini bastırmaya çalışabilirlerdi.
Boğazında kalsın e mi :)
Hayat bir iskambil oyunu olsaydı eğer, muhtemelen sürüp giden ellerde keder sevinci daima yerdi.
Kendini ve kederini haddinden fazla önemsemek...
Dünya öyle bir yerdi ki acının da, mutluluğun da dahası, daha fazlası hep vardı. Tarih talihle ve başkalarının kırık dökük hikayeleriyle sınarken insanı, bu gerçek de kendini sık sık hatırlatıyordu. Hem de en umulmadık biçimlerde.