Münzevi monolog ͜͜͡͡✯
@Swlrmk1
Çiseleyen yağmur ve toprak kokusu
(Kendi kendime konuşuyorum)
50 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sesim boğuklaşmıştı, gözlerim, göstermeye hakkı olmadığı yaşlarla doluydu.
Reklam
"Küçüğüm, hayat böyledir. İnsanlar hep çekip giderler. Yürek unuttuğundan ve pişmanlıklar öldüğünden değil. Birtakım şeyler, sevecenliğimizde kalmayı sürdürür hep. Ama insanlar gerektiği anda gitmek zorundalar."
Her zaman bakışlarını kaçırmayan kişilerle konuşmayı severdim. Bu bende bir güvenlik, bir güven izlenimi bırakır.
Benim istediğim, hiçbir şey düşünmeden, bir bağlantıya girmeden gitmekti, gitmek. Hayat, kişinin hiç durmadığı, birbirini izleyen bir trenler, yollar, gemiler dizisiymiş gibi. Derdimi anlatamıyordum. Gitgide daha uzağa gitme isteği. Ama kişinin hiç dönmeyeceği bir uzaklığa. Hep ilerlemek...
Tek bildiğim, Dolores'in yanında kendimi yeryüzünün en mutlu adamı olarak duyduğumdu. Mutluluk bu olmalıydı; insanların birbirlerine ufak tefek ve hoş şeyler anlatması.
Reklam