İnsanlar kendi içlerinde daha mutlu değildiler. Fakat öylesine sevmiyorlardi ki diğerlerini, bir asansöre dahi aynı anda binmek istemiyorlardı. Yüzlerce dairenin olduğu o göğe çıkan apartmanlarının tek oksijen giren yerini, balkonlarını dahi camla kapatıp dışarıya yüz çeviriyorlardı. Hep bir sırt dönme, hep bir uzağa kaçma, hep bir bananecilik ve yalnızlığı seviş.
Ş.Y.