Arkadaşlık, insan hayatının en temel ve en değerli ilişkilerinden biridir. Ancak her değerli ilişki gibi, arkadaşlık da emek ister. Bana göre sağlıklı bir arkadaşlık, alma ve verme dengesi üzerine kurulmalıdır. Aksi halde ilişki zamanla eşitsiz bir hâl alır ve taraflardan biri kendini kullanılmış hisseder.
İnsan ilişkilerinde denge, güven ve saygının temelidir. Sürekli veren taraf olmak, zamanla yorgunluk ve kırgınlık yaratır. Sürekli alan taraf olmak ise çoğu zaman farkında olmadan bencilliğe dönüşebilir. Oysa gerçek arkadaşlık, yalnızca iyi günlerde değil; zor zamanlarda da karşılıklı destek olabilmeyi gerektirir. Bir taraf dinliyorsa, diğer taraf da gerektiğinde dinlemeyi bilmeli; biri fedakârlık yapıyorsa, diğeri de sorumluluk almaktan kaçınmamalıdır.
Alma-verme dengesi maddi şeylerle sınırlı değildir. Zaman ayırmak, anlayış göstermek, empati kurmak, bir mesajla hatır sormak bile bu dengenin parçalarıdır. Önemli olan hesap yapmak değil, karşılıklılığın doğal bir şekilde hissedilmesidir. Çünkü gerçek dostlukta insanlar birbirine yük değil, destek olur.