Bir Arap şairi şöyle demiş,
Savaşta yenilen halkına.
"Ağlamayın, ağlamayın, acınız azalır."
Reklam
Ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi
Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.
Annem çok sevinmelerin kadınıydı.
Bazen sevince annem gibi,
Rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına.
Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı'ya:
Olanlar oldu tanrım
Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla.
Yapıştırsam da parçalarını hayatımın
Su sızdırıyordu çatlaklarından.
Reklam