Yalnızlığı sevmeli bir insan. Bir de hüznü sevmeli. İkisini de yan yana koyup tadını çıkartabilmeli. Sesin olmadığı bir vakti yakasından tutup hiç bırakmadan, içindeki düşünceleri çekip çevirmeli.
Sahi kaç yaşında alışıyor insan bu dünyaya? Kaç yaşına geldiğinde unuturdu bir yaşam amacının olduğunu? Kaç yaşına geldiğinde sanki hiçbir amacı yokmuş gibi yaşamaya alışırdı? Kaç yaşında sevmeye alışırdı bir insan ve kaç yaşında yalnızlığa hazırdı?