Aynı göğün altında, farklı rüzgarlara savrulan,
Bir yanı uçurum, bir yanı çiçek bahçesi olan,
Topraktan yoğrulup, yıldız tozuna karışan,
Kendi masalını arayan, yorgun bir yolcudur insan.
Dili başka olsa da, gözyaşının rengi birdir,
Kimi zaman bir nehir, kimi zaman kilitli bir kirdir.
Bir tebessümle bin kıştan baharı doğuran,
Gönül evinde hem hancı, hem de ebedi bir misafirdir.
Kavgası ekmek için, sevdası dünya kadar,
Yıkıp döktüğü de odur, yeniden kurduğu hisar.
Oysa bir el uzatılsa, kısalır tüm mesafeler,
Merhamet dediğin ışık, karanlığı kökünden kazar.
İnsanlık bir köprüdür; dünden yarına uzanan,
İyilikle örüldükçe, zamanın pasından kurtulan.
Unutma, her yürekte bir parça güneş saklı,
Yeter ki insan olalım, sevgiyle birbirine yaslanan.