Hiçbir şey yapmak istemiyorum, hiçbir şey yazamıyorum. Neler oluyor, anlamıyorum. Yeniden küçük bir kız olup evimizin bahçesinde bebek arabamı gezdirmek, olandan bitenden tamamen uzak olmak istiyorum.
Çünkü içinde olmakla daha beter oluyorum. Yetişkin aklım, bana yetmiyor. Korkuyorum, üzülüyorum, acı çekiyorum. Herkes benim akrabam, ailemin bir parçasıymış gibi yaşıyorum. Kimsenin yüzü gülmüyor, herkeste tuhaf, bilinmez bir endişe ifadesi… Kaygı, korku…
Bütün bu bilinmezliğin içinde . Genede sen varsın.
Sen hep vardı taki sen bulana kadar.
Yunus Emre Sarı