"Dereler gibi, bir şeyin sonu beni peşinden sürüklüyor, Asya gibi genişleyen bir şey." der onu kendinden çekip alan o büyük güç hakkında, sanki beyninin bütün kavrama gücü felç olmuş ve düşünceler kopmuş yapraklar gibi boşluğa düşmektedir.
Hölderlin'in peygamberce kalbi güneşin batmakta olduğunu bilir, kendi karanlığının ve çöküşün yaklaştığını görür. Gençliğine hüzünle veda etmiştir. "Nihayet gençlik, sönüyorsun sonunda."