Kleist' da karşımızda çırılçıplaktır, ama utanmaz biri gibi çıplak değil, son savaştan az önce kurtulan kan revan içinde biri gibi, alev alev yanan biri gibi çıplaktır. Bunun içinde dünyeviliğin son derinliğinden gelen çığlıklar vardır.
Hiçbir şey bu kalbin çığlığından daha keskin değildir, ama yine de vurulmuş bir yırtıcı kuşun o ürpertici sesi gibi sonsuz bir yükseklikten geliyordur sanki ve hiçbir şey sitemli yalnızlığının kahramanca coşkusundan daha olağanüstü değildir.