Gönül evime gelince, burukluk orada müebbet. Hani derler ya; 'Yanındaki ile yaşar, kalbindeki ile ölürsün.' ... Kalbimin sızısı bir yana ben bu denklemin 'yanımdaki' kısmına da paha biçemiyorum.
Ben her saferinde hayatıma son vermeye çalışarak küfran-ı nimette bulunuyordum ama her seferinde 'Hay' olan Allah bana yeniden bir hayat lütfediyordu. Hem boşuna mı demişlerdi 'İnsanı ölümden eceli korur' diye.
“Demek senin de en sevdiğin renk yeşil. Ama ben hiç yeşil bir şeylerini görmedim.” dedi Hülya. O hülyalı gözlerin gezintisinin gözlerimde noktalanacağını biliyordum. “Kıyafetim, eşyam, odam… Yeşil öyle her yerde olursa kıymeti azalır.” diye karşılık verdim. Anlık suskunluğun ardından devam ettim konuşmaya: “Zaten yeşilin en güzel tonları benim için yeryüzünde olabilecekleri en güzel yerdeler.”